♣

Bir Yanım İstanbul

2008-06-29T17:13:00.003-07:00

Şu an İstanbul’a herhangi bir sahilinden bakmak için,
Kapatıyorum gözlerimi seninle birlikte.
Her yanım İstanbul…

Düşüyoruz bir gecenin sessiz mekanına.
Sahipsiz bir mekanda geceye.
Mekansızlığımızın en derin arklarından geçip kendi yolumumuzu buluyoruz.
Ve taşıyoruz içimizde koca bir kentin bıraktığı izleri,
Kaldırımların arasından bir mazgala düşerek denize sürükleniyoruz yanızmdaki çöllerimizle.
Uzak kilometrelerin arasından alıyorum biliyormusun..? Senin kokunu.
En tenha yerinden sayıklıyorum seni. Bak sevdiğim İstanbul yanımda…

Kent içinde denizi, deniz içinde sahili,
Sahilde martıları anımsıyorum.
Bir bahar günü senin için yazıyorum yanımın nazlı ismini.

Kalabalıkların en orta yerinde, kayboluyorum en kestirmeden.
Ve tüm yalnızlıklarımın öznesi ikinci tekil şahıs.
İstanbul, her yanımda…

Kasım aylarında kar yağar yanımıza,
Şimdi çöl kumu bekliyor hava raporları.
Habersiz gelip geçiyor kar bulutları üzerimizden.
En çıkmaz sokaklara çaresizce bakıyorum.
Yangından kaçırıyorumdum adam boyu yalnızlığımı.
Güzel dilekleri çıkarmak için kilitli sandıklardan, Sen geldin.
Erken gelen yaşlanmışlığın gölgesinde büyüyorken bir yanım.
Fermansız gecelerde kanamaların en çok olduğu bir hayaldi gördüğüm,
Ama şimdi görüyorum seni, konuşuyorum seninle,
Ve.. Senin için İstanbul’a çeviriyorum bu hayatı.

Her yanımda tahtsız hükümdarlar büyüyordu.
Her hayal için geceyi bekleyecek kadar vaktim olmuyor.
Kapatıyorum gözlerimi, şimdi gördüğüm İstanbul.

İçimdeki yoksulluk,
Zavallılık derecesinde bir çok zenginden daha zengin.
Mutlu olmak için akçe saymıyor parmaklarım.
En küçük olayda bile mutlu olabilecek kadar mutlu artık bir yanım.
İstanbul önümde. Yanımda sen…

Ve… Dinle !

Barış Akbalı

kalemkurusu

Beni mutlu eden şeyler listesi

2008-06-29T17:13:00.001-07:00

Bitirilen bir yazı
Berrak, bol yıldızlı, karanlık bir gökyüzü
Gün batımını yüksek bir yerden izlemek
Kitap okumak
Çay içmek
Nuh’un bana ‘ablacım’ demesi
MSN açtığımda en çok istediğim kişiyi görmek
B-A-R-I-Ş
Barış’ın kendisi
Barış’tan gelen mesajlar
Barış’ın bana mail yazması
Barış’ın bana cancazım demesi
Barış’ın sesi
Barış’ın düşüncesi/hayali
Barış’ın ismi
Barış’ın (ismimin baş harfinin yanında duran) B’si
Yeni açılmış bir kalem
CaMBaZ’ı dinlemek
Ağladığım zaman gözyaşlarımın birisi tarafından silinmesi
(hiç gerçekleşmedi ama olay vuku bulduğunda ne kadar üzgün olursam olayım mutlu kalacağıma eminim..)

Şimdilik bu kadar…!

Yasaklanıyorum! Ya da saklanıyorum…

2008-06-29T17:12:00.003-07:00

Hayat bu…

Neresinden tutup ta başlayıp anlatacaksın ki!
En çok takıldığım yer de kurallar.
İnsan aklinin icadı akil almaz kurallar! Düzenlemeler.. prensipler!
Aslında düzeni o kadar çok severim ki!
Ama al iste!
‚Bugün Pazar, is yapmak yasakk!‘ diye bağıran su Alman komşu yok mu?!
En ufak şeylere bile tolerans tanımayan su insanlar…
Zamanında adamın biri şu kompozisyon türü şu kurallar altında yazılmalı dedi diye, yazılıda benim ifade tarzımı benimsemeden, ordan burdan notumu kıran, emeklerimi iste sırf bu prensipler yüzünden boşa saydığı için şevkimi kıran ve belki de bundan dolayı hayatımda nefret duyduğum öğretmen..
Ne niyetim, ne de dış görünümüm öyle olmamasına rağmen, ısrarla sen siyasi simgesin diye üzerime yürüyenler.. Neredeyse ben bile öyle olduğuma inanacağım. ‚Neden yasak‘ diye soran yabancılara yaptığım açıklamalarda ben bile bu kavramı kullanıyorum sanki.
Bir de bilgiye daha iyi hükmettiğini iddia eden küstah erkekler topluluğu var.
Üzerimde otorite kurmaya çalışan ve hatta bunu başaran düşüncesiz adamlar!
Bedenime takılı kalan zavallılar!
Kadını eve kapanmaya mecbur bırakan, ayni zaman da dışarıda özgürlük, eşitlik naraları atan ikiyüzlüler..
Evlenmek için belirli kriterleri doldurmaya çalışan, hatta formlar dolduran, ne yapmaya çalıştıklarını henüz kavrayamadığım egoistler!
İnsana özgürlüğü kendi işine geldiği gibi veren ve sınırlayan zihniyet!
Erkekleri, karşı cinsten arkadaşı olduğunda sırtını sıvazlayan, kızları da arsız ilan eden kör insanlar..
Dış kabuğumu tartıp biçmekten; içimdeki güzelliği, insanlara verebileceklerimi incelemeye fırsat bulamayan komik insanlar. Asil incinin midyenin içinde olduğunu bilmiyorlar mı yoksa? Hayır, biliyorlar: Bilmek istemiyorlar!!
Kendi hayalinde ‚İşte benim kızım‘ kalıbına uymadığım için beni sevemeyen babam…
Gönül bahçemdeki en güzel kokulu çiçekleri koparıp kendi gönlüne süs yapan, en serin sularımdan içen ama sıkıldığında sahibini hiç düşünmeden papatyaları ayakları altında ezen ve moralini hiç mi hiç bozmayan vicdanini kaybetmiş zavallı şahıs…

İşte bu yüzden kaçıyorum hepinizden.
Simdi cümlelerim darmadağın. İşte sırf bu yüzden benden iyi bir yazar olmayacak..
Siz yasaklıyorsunuz.
Ben saklanıyorum.
Hepinize kırgınım, küskünüm.
Biraz da kızgın.
Ama hiç bir şey hissetmiyorum.
Başardınız işte.. Vazgeçtim hayatımdan!
Yasaklanıyorum…
Ve artik saklanıyorum!
Yıkık dökük surların kalbinde sığınacak yer arıyorum.

Oysa neden?
Neden hayata küseyim ki?
O bana Yaradan’ın armağanı.
Kimse acımıyor halime ama O görüyor.
Ve işte yine ellerimi boş çevirmiyor.
Rahmeti ne de sonsuz!!

Terk edilmiş bu harabelerden biri daha geçiyor.
Saklandığım yerden görüp beni yanıma geliyor.
Soruyor neden burda olduğumu.
Cevabim iki cümle:
Yasaklıyım!
Saklanıyorum!

Hiç birinizi sevmiyorum, doğru!
Ama hayat benim sevgimi istiyor.
Benim biraz Kendi’mle Barış’mam lazım.
Tut elimden tanıdık yabancı. Ve öğret bana adım adım, Rabbimin armağanını nasıl Değer’lendireceğimi.

Hayattan bir beklentim yoktu… Sen geldin.
Hayallerimi teker teker kırdılar.
Şimdi sadece dört kelimelik bir hayalim var tutunmaya çalıştığım:

Kalemim, İstanbul, Sen ve Umay…

Aşkların En Güzeli

2008-06-29T17:12:00.001-07:00

Hayatıma renk katan aşkın sahibine…
Barış’a…

Siz hiç görmediğiniz birisinde aska rastladınız mı?
Ben hep yanımda olmayan birsini sevmenin nasıl olduğunu merak ettim.
Bir Kays olup ta Leyla’yı sevmenin ne demek olduğunu anlamaya çalıştım.
Şayet anlamak yeterli olsaydı, delilik deyip geçerdim. Metafizik denilen bir boyuta ulaşmak gerekiyordu bunu anlamak için ve ben simdi oranın yolcusuyum..

Söylemesi kolay, yazması da.. Üç harf: A-Ş-K. Manasıysa yüzyıllardır yazılmasına rağmen hala tamamlanamadı.
„Aşkı bilen biri için yedi gerçek sır vardır. Bu sırra sahip olan cihana hâkim olur.“ diyor İ. Pala bir eserinde. İçinde barındırdığı yedi mi yoksa on sır mı bilmiyorum ama bunu keşfeden akıl değil insanin içinde taşıdığı yürektir.

Bunu anlamayı istediğimden midir nedir, bana da derin bir yürek bahsedilmiş.
Ve bahtıma düsen de görmeden sevmek…

Sevgi bedensel yakınlıktan oluşmaz.
Hele formalite arayışlarla hiç bulunmaz!
Anlamıyorum, anlatamıyorum aslında.
Ayırt edemiyorum.
Nasıl kesişti yollarımız çözemiyorum.
Sen mi bensin, yoksa ben mi senim?
Yabancı olmam gereken gönlünde ilk günden hissettiğim bu alakanın sebebi ne?
Nasıl bir duygudur ki bu, hayatimin bas tacı oldu hemen?
Dün dünyada tek ben varmışım gibi hissediyorken, bugün her şeyim iki kişilik.
Düşüncelerim mesela, ya da sıcaklığım. Gözyaşlarım, beklentilerim ve hayallerim gibi.
Kitaplarda başımı elimi dayayarak tebessümle okuduğum bir mucizenin ta kendisiyim sanki.
Ve anladım ki, bu mucizeyi kavramaya çalışmak beni Mecnun’a daha çok yaklaştırıyor. Boşuna deli (mecnun) dememişler. Aşkın sırrını çözmeye çalışmak akla ziyan eder.

……….

Uzaktan bir aşkı yaşamanın zorluğu içinde yasamaya çalışıyorum onu simdi. “Narin çiçeğimsin” diyorum; bakmaya ve koklamaya doyamıyorum. Dünyada başka bir benzeri olmayan nadide bir çiçek gibi bakıyorum ona içimde. Uzaktan seyrederek.. Uzaktan konuşup, yine uzaktan okşayarak…
Gözümü kapatana dek “ne yapıyor acaba”lara cevaplar yazıyor, açınca da olmayan somut varlığını yanımda hissediyorum.
Sanki ona bakıyormuşum gibi durup durup gülümsüyorum.
Ve “hiç isim olmaz!” diyerek kaçtığım mutfağın kapısından simdi annemin yemek yapışını izliyor ve notlar almaya başlamışsam boşuna değil.
1,70 boyunda insanların yanından geçerken nerelerine geliyorum diye çaktırmadan ölçmem de işte kara sevdamın bir cilvesi!
Ya da.. Film izlerken bile oturuşumu o varmış gibi ayarlamam çoğunuzca deli gibi görünmemi sağlıyor olabilir.Ama hayat iste bu farklı tonlarda renkleriyle güzel. Her şeye rağmen.. Mesafelere rağmen…
Aşkların en güzeliyse sadece kırmızı değildir!
Her farklı tonda ayrı bir güzelliğe bürünür.

Sen mesela sevdiğim; umut, sonsuzluk ve hayal gibi mavisin. Gözlerine baktığımda hissettiğim yeşilin inanılmaz huzurudur.. Bazen de siyah olmanı seviyorum; gizem gibi.. beni keşfetmeye çağırır gibi.. Sarinin sevecenliği, kırmızının çekiciliği, turuncunun yakıcılığı.. İşte bunlar da var sende! Mor gibi asil durusun, rengini aldığı toprak gibi bereketli bir kalemin var.
Yani canım.. Seni sevmek için birçok sebebim var.

…………..

Beyazla siyah arasında çok renk bulacaksınız. Onları reddetmeyin..
Ve bırakın yüreğiniz doya doya hissetsin; sonsuzluğu keşfetsin.
Beden nasıl olsa doyurulur…!

Yine Fuzuli yine…

Canı kim cananı için sevse cananın sever
Canı için kim ki cananın sever canın sever.

Benim mutluluğum da Sana endeksli !…

Özgürlük ve Özgünlük Üzerine…

2008-06-29T17:11:00.002-07:00

Adı ‚Başkalarının Fikri’dir
Büyük saygıyla anılır.
Her şeye o karar verir.
Bazıları içinse Tanrının sesidir neredeyse.
Oysa donup kalmış fikirlere sadık kalınarak,
Ne tek bir zincir kırılabilmiş, ne de tek bir
İnsan ruhu özgürlüğüne kavuşturulabilmiştir.
(Mark Twain)

Özgürlük çok göreceli ve kişisel bir kavram olmasına rağmen, onu genel anlamda kendini ifade edebilme yeteneği olarak tanımlayabiliriz. Yani özgürlük biraz da özgünlüktür.

Sınırlaması ve anlatması neredeyse imkânsız bir kavram! Çoğu zaman uğruna kanlar döktüğümüz vazgeçilmezlik!

Aslında her insan kendini özgürlük bakımından kısıtlanmış hisseder; o da kendinden daha çok haklara sahip olanları gördüğünde.
Ve aslında kafasında hürriyeti kazanmış olan herkes özgürdür. Düşünceyi paylaşmak değil, düşüncenin ta kendisine sahip olabilmektir bağımsızlık.

Akıl yoluyla bulduğunuz gerçekleri sayın.

Başkasından duyduktan sonra kendi çapınızda araştırma yaparak düşüncelerinizde alıp verdiğiniz, emin olduğunuz inançlarınızdan bahsedin.

Tüm dünyanın benimsediği şeylere karşı kendi düşüncelerinizi koruyabiliyor, tavrınızı koyabiliyor musunuz?

Ya hatalarınızı, kötü huylarınızı vicdanınızla paylaşabiliyor musunuz?

Sisteme yenilmediniz ve düşüncelerinizi hizmete vermişseniz; yaşamın ta ortasında kendinize düsen rolü oynuyor ve seyirci olmayı reddedebilmeyi başarabilmişseniz, özgürlüğü kazanmışsınız demektir.

Özgürlük demek, kendin olmak demektir.
Kendini bulup ortaya çıkarmak ta, mücadele ve sabır demektir.
Özgürlük hatta bazen de yalnız kalmaktır.
Sonuçta özgürlük yanında elde edeceğiniz çok şey var: adam olursunuz mesela, saygın ve olgun olursunuz. ‚İyi ki’leriniz ‚keşke’lerinizden kabarık durur. Koyun olmazsınız dahası, kurt ta değil! Eğitici bir çoban olursunuz. En önemlisi mutlu olursunuz.

Tüm bunları yazdıktan sonra kendime soruyorum: Özgür müyüm?
Bedenim ve hareketlerim yer yer tutsaktı evet! Ya benliğim? Onu da zorla istila edenlere bırakmış gibiyim.

Kendinizi nerede unuttuysanız gidip alın. Daha fazla sizi kullanıp hırpalamalarına izin vermeyin.
Hepimiz Filistinli misali savunmak zorundayız bağımsızlığımızı.

Daha yapacak çok şeyim var diyorum içimden. Gidilecek yol uzun.. Ne var ki, özgürlük Kaf Dağının ardında saklanan bir şey değil!
Ya siz neresindesiniz bu mücadelenin?

Yazıma Ignazio Silone’nin çok sevdiğim bir sözüyle son vermek istiyorum:

Kendi kafasıyla düşünebilen adam özgür insandır. İnandığı doğrular için mücadele eden adam özgür insandır. Dünyanın en özgür ülkesinde yaşıyor olsanız bile, eğer tembel, kaba, kararsız, hareketsizseniz siz özgür insan değil, bir kölesiniz demektir. Özgürlüğü kazanmak size kalmış bir şey; onu başkalarından dilenmenin hiç bir yararı yok.

Hayal-Et !

2008-06-29T17:11:00.001-07:00

Yaralarım var!
Benliğimde açılmış, kanayan yaralar..
Gönlümde kırıklıklar..
Öyle ki adim atmaya çekiniyor insan, olur da kırıklardan birisi beni de keser diye.
Bedenim bitkin.
Ruhum yorgun..
Aklim bin bir düşüncenin kendi kösesinden avazı çıktığı kadar bağırdığı bir pazar yeri sanki.
Öyle çaresizim ki!
Derdime takacak bir ad bile bulamıyorum.
Ya da neyim, bilmiyorum? Depresif, şizofren, paranoyak; ya da hepsinden bir parça kişiliksiz bir beden-ruh uyurgezeri?

Kaybolup gitmişim ben bu şehirde..
Kimsenin görmedigi bir hayalet olmuşum; kirli atmosfer yutmuş beni.
Oysa hayaletler de hisseder ve özel bir kişi tarafından hissedilirler.
Efsanelere inanır mısın?

……

Günün birinde bu güzel diyarlarda birbirini seven iki mecnun âşık yaşarmış. Herkes imrenirmiş onların sevgisine, birbirlerine olan saygılarına ve sadakatlerine.
Ne var ki kıskananlar da varmış kalabalığın içinde. Öyle hileler, tuzaklar kurmuşlar ki, sonunda narin yapılı iyilik yenik düşmüş; meydan kalmış kötülüğe.
Kıskançların fesadı öyle büyükmüş ki, düşünün artik.. dualar bile koruyamaz olmuş gençleri.
Derken bu adaletsiz oyun, birbirlerinin olmaya az vakit kala delikanlının ölümüyle son bulmuş.
Kötüler ermiş muradına, kız kalmış koca dünyada tek başına…
Melekler çok üzülmüşler onları koruyamadıklarına. Kız ağlamış, onlar ağlamış.
Sonra dayanamamışlar ve belirli günler üzerine anlaşıp delikanlının ruhunu yeryüzüne göndermeye kara vermişler.
Delikanlı önce korkmuş.. çünkü dünya artik bildiği yer değil! İnsanlar umursamadan içinden geçip gidiyor, ona boşluğa bakar gibi bakıyorlarmış.
Oysa onun amacı belli.. Yolunu bulup sevdiğine gitmiş. Korkutmak istememiş cananını ama bakmış her gün ağlıyor. Bir an dahi olsa onu hissetmenin hasretiyle yanıyor.
Ve başlamış o andan itibaren ona yalnız olmadığını hissettirmenin yollarını aramaya..
Bazen dağ esintisine kapılıp kendini onun saçlarını dalgalandırırken bulmuş.
Bazen su olup ellerine dokunmuş.
Dua ederken kalbindeki huzur olmuş.
Kız farkındaymış her şeyin. Yüzü yine gülmeye başlamış.

……

İşte Mecnun olmak böyle deli bir şey!
Leyla olmak böyle sevdiğinden vazgeçmemek, onu her şeyde görmek demek!

Efsaneyi masal gibi dinledik.
Leyla’yla Mecnun’u Fuzuli’nin kaleminden okuduk.
Sonuçta hepsi insan düşüncesinin bir parçası.
Yazılara ve sözlere yansıyan bu elmaslar neden hayatın içine de işlemez ki?

…..

Demiştin ya: ‘karşımdasın, hareket ediyorsun.’.. ‘Nefesin…’ deyip durmuştun..
Şimdi çok uzağındayım. Ama bir düşünce ötendeyim unutma!
Ya da bir akşam vakti esen meltemdeyim.

Hayal-et!

Yeşerdi Toprağım

2008-06-29T17:10:00.004-07:00

Bir inancın yüceliğinde buldum seni,
Bir kavganın güzelliğinde sevdim.
Yürek yüreğe sevmelerin
Göz göze gelmelerin yasaklığında
Bazan bir pınar
Bazan bir çağlayan
Dudaklarından döküldü kuraklığıma
Yeşerdi Toprağım
Ve.. O günden sonra,
Hergün yeniden yeniden çoğaldım.

Susamıştım,
Açtım
Sancılıydım binlerce kez.
Sığmaz olmuştum deli poyrazlara,
Sesimi saçlarına bağlamıştım…
Ve…Aşksız geçen her günün adına
Yıllarca dizlerinde uyumak için
Allah’a yalvarmaktayım !..

Sakın Gitme !.. Behdane ♥

Barış Akbalı
kalemkurusu

Yalnızlık

2008-06-29T17:10:00.003-07:00

Bu sabah yalnız uyandım..
Pencereden bile insan sesleri gelmiyordu.
Sadece arabalar geçiyordu; bir de kuşlar.
Sonra mutfağa gittim.
Bir kişilik çay demledim.
Kahvaltım tek kişilik..
Kesilmiş biletim gibi.. Kaderim gibi..
Masaya baktım: bir çatal, bir bardak, bir dilim ekmek..
Gözlerim raftaki çerçevelere takıldı.
Orda bile yalnızdım.
Aile fotoğrafındakiler bile sanki siliniyordu baktığımda.
Beynim bile bile oynuyordu benimle!
Akıl ve ruh arasında bir kavgaya dönüştü neredeyse yalnızlık ifadesi.
Fazla düşünmemeye çalışıyorum. Penceremden dışarı bakıyorum.
Ağaçlar güzel..
Gökyüzü mavi..
Bir kaç ta beyaz bulut serpiştirilmiş üzerine..
Hele kuşlar cıvıl cıvıl
Manzaraya diyecek yok!
Tek başıma anın tadını çıkardım (!)
Sonra dayanamadım, dışarı çıktım.
Böylesi de güzeldi.
Bir de çifter çifter gezenler olmasa etrafta!
İşte belki o zaman bu kadar bağlanmazdım evime.. o soğuk dört duvar arasında zaman geçirmeye çalışmak yerine dışarda beni bekleyen şeylere koşardım.
Ama yok!
Doğa penceremden daha güzel görünüyor.
Dönüyorum beni hiç kimsenin beklemediği evime ve bir kitap alıp oturuyorum camın önüne.
Bir de Sevda Çiçeği ’m var.
Tam oraya koymuştum.
Ara sıra rüzgâr kokusunu taşıyordu bana.
İçim doldu taştı; kâğıt kaleme sarıldım mecburen.
Yalnızlığımı, kuşların ötüşünü, çiçeğin kokusunu, içmeyi çok sevdiğim çayın aksine tatsızlığını kâğıtla paylaştım. Kalemle…

Akşam yine tek başıma film izledim. Çok komikti sahneler ama gülemedim.
Ekrandan gelen sesler bile en az iki kişilikti.
Ve yatmadan önce de dua ettim.
Ben tektim.. ama açılan eller çiftti. Yine de yalnızlığıma açılmışlardı..
Başımı yastığa koyduğumda hala yalnızdım.
Hayalin belirmeye başladı birden.
İçimdeki darlığa nefes oldu.
Tuttum onu! İkinci bir nefeste kaybolmayacağını bilemezdim ki!

Bütün ömrüme yetecek kadar yalnızlık yaşadım.
Şimdi seni yaşamak vakti…

Son Mektup

2008-06-29T17:10:00.001-07:00

Bir tanem…

Bir mektup daha yazıyorum.
Hiç gönderilmeyecek, okunmayacak bir mektup daha.
Diğerlerinin arasında kaybolup gitmeye mahkûm bir mektup daha.

Ama bundan sonra bir mektup daha yazacak olsam da, o sana hitaben yazılmayacak.

Bu sana son yazışım..
Seni son özleyişim…
Ve sana ait o güzel, yeryüzündeki her hangi bir kitaptan daha kalın; ve de çok kıymetli defter son karıştırışım…

Hayata, inanca, aska dair öyle yaşanmışlık var ki o defterde!
Sen olsan onu parça parça edip çöpe atmayı tercih ederdim.
Ama ben… ey sevgili… ona değer verdim, kutsadım. İkinci kitabim oldu o benim.
Okurken kimi zaman güldüm, kimi zaman ağladım. Bazen o anin heyecanını yeniden hissettim, mutlu oldum! Bazı şeylerden yeni dersler aldım tecrübe biriktirdiğim heybeme.

İnan ki, her sayfada yeniden yaşıyorum seni hala. Ve okumaktan öylesine haz alıyorum!
Ama bir tanem…
Beni olanca gücünle yitip düşürdüğün, sonra da yalnız bıraktığın bu dünya beni tutsak kılıyor. Senin anıların, hiç bilmediğim halde sevdiğim ve yüreğimde, yakınımda hissettiğim sıcaklığın, gözümü kapatır kapatmaz önümde beliren hayalinle kafeslendim.
V e ben…
tüm bunları sen başkasının bahçesinde huzur ararken yaşıyorum.

Bu gece yağmur yağdı, sanki ben ağlıyormuşum gibi. Öyle bir gök gürültüsüyle ürperdi ki insanlar; sanki gök yarılıyormuş gibi sert ve acımasızdı şimşekler.
Bana artik defterin ait olduğu yere kaldırılmasını söylediler…
Çok ama çok korktum bu karanlık felaket gecesinde.
Korktum.. çünkü inandığım tüm gerçekler, söylediğim her bir düşüncem kül oldu bu gece.

Seni unutarak senden kurtulmak mecburiyetinde olduğumu anladım.
Geçmişe; hele ki senin için o geçmişe yenik düşmemem gerektiğini anladım.
Hayati algıladım.
Bedenimin ve ruhumun da hala yaşadığını hissettim.
Bana yeni kapılar açıldığını gördüm.
Güzel bir insan tanıdım.
Acı çekmemek için senin gerçeğini içimden yok etmem gerektiğini kabullendim.
Beklemenin ve dualarda ısrarla seni istemenin manasızlığını kavradım.
Ağladım…

Sana isteyerek adadığım ruhumu özgür bırakmak zorunda olduğumu fısıldıyor bana bu afet gece!

Bu kez gerçekten elveda derken, defterin son sayfasını da cevirdim..

Bitti her şey.

Defter kapandı.

Derin bir nefes al Nilgün!

…

Kendine iyi bak deli mavim. Sana bir şey olmasın!

Küçüğün seni hep seviyor olacak…

Astronomik Duygular

2008-06-29T17:09:00.000-07:00

Gökyüzü bu gece farklı güzel…

İçimdeki sonsuz yalnızlıksa daha bir derin.

Su semadaki yıldızları toplayıp bir bir yerleştirdim içime, yerleştirdim de; böyle ses seda kesilip odamda bir başıma kaldığımda o hüzünlü yalnızlık hıçkırıklarını susturamadım; nafile…

Yıldızlarıma isimler verdim: dost, sevgi, yasam, hayal, kardeş, ana, baba, sevinç, sadakat, ask, barış, güneş, inanç, tebessüm..
kimine sadece mavi dedim; saf göründüğü, huzur verdiği için..
Kimine mor.. asil durdukları için.
kimine de siyah.. korku gibi, ayrılık gibi, sığınacak birini istiyorum der gibi.. Yani yalnızlık gibi..

Bu gece en ağır basan da siyah yıldızlarım. Bakınca kapkara gökyüzümde görünmeyen ama hep orda olan yıldızlarım.. Sadece ben görüyorum. Çünkü bakmasını biliyorum.
Bakmak isteyene de bir teleskop uzatıyorum, tanısınlar diye gökteki duygu yüklü cisimleri, sevdirmek için insanin içindeki bağımsız astronomik kanunları; anlatıyorum onlara..
Ama herkes cama bakıyor! Camdan bakmıyor, cama bakıyorlar!!

İçime yer etmiş ne varsa, adeta çırpınıp duruyor her bir uğrayışta. Fark edilmek istiyorlar, sevilmek, sarılmak..

Gidip gelenlerden en çok umut yıldızı etkileniyor. Biriktiriyor ya tüm yarinin ümitlerini, süpernova olup patlayacak, ta ki bir gün zaman duruncaya dek..

Sonrası kara bir delik, kaçışı olmayan; gözlerimdeki ışığı yutan bir karanlık.
neyse ki umut yıldızım büyük doğmuş.. Yoksa diğerlerine kim annelik edecekti?!

Dedim ya.. Gökyüzü bu gece başka bir güzel. Çünkü paralel dünyada siyahlar yerine aşkın, yaşamın, gün ışığının umut ve barışla el ele verdiğini hissediyorum.

Görmesem de hissediyorum…

Aşk

2008-06-29T17:08:00.002-07:00

İnsanlığın varoluşundan beri nice düşünürler, yazar-çizerler, sinemacılar aşkı anlamaya ve anlatmaya çalışmışlar; hepsi de kendince farklı yollar ve yöntemlerle.

Niye âşıklar gelmiş geçmiş, bazıları dillere düşmüş, kimimin adi hiç duyulmamış; kimi aşklar dizelere yansımış, bazen dillerden düşmeyen bir şarkı olmuş, bazen milyonların beğenisini kazanan bir tasvir, bir tablo, bir sahnede yer alarak iç çektirmiş izleyenlere.

Herkes kendince yaşıyor aşkı..

Ben de bugüne dek hep anlatılanlardan parça parça, bir o şarkıdan, bir bu paragraftan kendime pay çıkarırdım.
Sonra neden bilmem, ben de kendi aşk kavramımı ifade etmeye koyuldum.
Çünkü sevgim bir noktadan sonra başkalarından topladığım kavramlara sığmamaya başladı. Başka şeyler gerekiyordu anlatmak ve hissetmek için. Çünkü ben, biz farklıydık.

Bu hikayede ne Leyla’yı kıskandım, ne Mecnun’u; ne de onların asırlardır övülen aşklarını..

Bende Mecnundan füzun âşıklık var istidadı var
Âşık-ı sadık benim Mecnun’un ancak adı var; der Fuzuli, duyguları tercüme ederken.

Bizim hikâyemizi hiç kimseninkine benzetmedim, kıyaslamadım. Belki de ilk defa kendimi önemsedim ve yücelttim. Çünkü bence sevmek böyle bir duyguydu. Beni değerli kıldı, içten içe onurlanmamı istedi. Özellikle de durum ne olursa olsun sevgiden taviz vermemek her yiğidin harcı olmadığı gibi, seven kişiyi de olgunlaştıran bir süreçtir yaşanan her bir tecrübe.

Aşk, dostluğa benzer ama yine de ondan çok farklıdır. Farklıdır çünkü insan sadece bir kez ve tek kişiye âşık olur ama gönül birden fazla dosta kapılarını açabilir.
Benzer… Çünkü bir kez yola çıktığında ne olursa olsun elini bırakmamaktır sevmek.
Hani iyi günde dostu çoktur insanın..
ama hata yapınca neden kimse yoktur?
Dostluğun bir diğer adi da affetmek, bir şans daha vermektir aslında. Bakmayın; insanlar çok çabuk kırıp kırılıyor, karşısındakini iyi tanıyamadığı için! Tek kalemde silebiliyor, aradaki ilişki neyse artık, ona gerektiği değeri ve toleransı tanımıyor- kendini savunduğu kadar..

Bence her aşkın içinde büyük bir parça dostluk ta var. Bugün iyi geçinebildikleri halde, birbirlerinden gizli-saklı şeyleri olan, sıkıntılarını karşısındakiyle değil de başkalarıyla paylaşmayı tercih eden çiftlerin ilişkisini anlamak söyle dursun, aşkın bu kadar yüzeyselleştirilmesine, daha kötüsü bunun sıradanlaştırılmasına üzülmemek elde değil.

42 yıllık hayatim boyunca hep her bireyin kendinden sorumlu olduğunu, yani her koyunun kendi bacağından asıldığını savunan felsefeye karşı durmaya çalıştım. Gerçekle savaşmak ne kadar manasızsa öyle zor oldu kavgam. Simdi gerçekle yüzleştim ama ölümü atlatmaya çalışmak nasıl bir eylemse ben de batılılaşma kod adlı bireyselleşmeyi tetikleyen ne varsa inatla değiştirmeye çalışıyorum hala.

Tanrı kendisine karşı geldiği halde en zalim kulunu bile pişman olduğu vakit ona hayatta bir şans daha vereceğini söylerken, bizim o küçücük dünyamızda en basit şeyler yüzünden hayatlarımızı zehir etmemiz ne kadar anlamsız ve boş..
Boşa harcıyoruz kendimizi..

Her insanın hayatında kendiyle bile kavgalı olduğu zaman olmuştur. Aşkınız da bundan mahrum kalmaz. Sonra bir noktada değişiklik yapmak gerekir, ama sil baştan değil! Çünkü insan ruhuna bir bilgisayara yaptığınız gibi format atıp sıfırlayamaz. Yaşanan bir defa kazınmıştır, bazıları hiç çıkmayacak şekilde(oxi actionlarla bile!!) Onun için böyle bir başlangıçta emin olun ki, ilk seçimi hak eden ilk ve gerçek aşkınızdır. Eğer ki bugün kolunuzda ikinci, ya da daha da kötüsü üçüncü, dördüncü bir kadın ya da erkekle geziyorsanız kendinize mutlaka neden o noktada olduğunuzu sormanız gerekir.

…..

Bence aşk elini tuttuğunuzla yetinmektir. 60 yıllık bir hayati tek kişiye adamaktır. Kokusunu her içine çektiğinde bir daha bir daha çekip adeta kendinden geçmektir.
Asla maddiyat değildir, güzellik değildir, bencillik değildir.
Aşk kati prensiplere sahip olmamaktır.
Aşk fedakârlık, yakınlık, hoşgörü, merhamettir. Paylaşmaktır.
Aşk.. asla pişmanlık duymamaktır. Saygı duymak, kabullenmektir.
Aşk böylesine güçlü bir sadakattir işte. Özgür bırakabilmeyi de bilen bir bağlılık..

Aşk bazen yürek çarpıntısı, bazen gözlerdeki parıltı, yaşam sevinci, bazen heyecan, bazen tatlı bir şımarıklık, bazen hüzün, bazen endişe, bazen korku, bazen kıskançlık krizi, bazen iki kol arasında güvenle uyumaktır ve bazen.. saçları okşayan ılık rüzgar, bazen deli bir öpücük, nazlı bir bebek, bazen kızgın kumlardan serin maviye adım atmak gibidir.

En güzeli de iki insan arasında yaşanan gizemli sırdır..!

Ölüm

2008-06-29T17:08:00.001-07:00

Ölüm: Dört gözle beklediğin halde gelmeyip te sonra beklemekten vazgeçip hayatla barıştığın an birdenbire beklenmedik sürprizler yapmaya bayılan…. şey..

Ne ölümden korkan birisiyim, ne de hayatı her şeye rağmen yaşamaya değer görüyorum.Hiç kaçmadım ölümden; ona yakın olduğumu hissettiğim an bile..

Onun soğuğunda titremeyi ben seçtim, bilerek; ama aslında istemeden gittim kapısına. O da istememişti beni o gün..

Kadere inananlardanım. O günden itibaren eceli de inandıklarım listesine ekledim.

Sonra dönüp bir de hayata baktım. O da çok meşguldü.

Yani o an kollarını açmış beni bekleyen tek şey yatağımdı belki de.

Işığa tahammül edemiyorum!
Pencereden odama süzülen sokak lambasının aydınlığına bile!!
Yani yorganı başına çekip, perdeleri kapatarak bunalıma girmeye gayet müsait bir ortam.
Başucumda uyku hapları ve ağrı kesiciler; biraz da su.. Onlar olmadan uyuyamıyorum.
Neden, neden bırakıyorum ki kendimi bu kadar?

Ölüm aslında bana bir yolculuk gibi geliyor. Başka bir ülkeye göç etmek gibi bir şey.. Tek farkla- yatacak yerini, oturum iznini, vizeni ve her şeyin vaktini karşı taraf ayarlıyor.
Bunu bildiğim halde neden kendimi küçük düşürüp kapısına kadar gidiyorum ki sanki?

Kaç kapı çaldım şimdiye kadar.. Hiç te gerek yoktu! Gittiklerim bana gelebilirlerdi.. Gelecekler de!

Asil ben çalınması gereken tek bir kapıya gitmeyi unuttum! Üstelik bana davetiye bile göndermişken..
Kime olursa olsun, ne dakika olursa olsun, çalındığında mutlaka yürekten ‘hoşgeldin’ diyen biri tarafından ardına kadar açılan bir kapı….!!

Ne Güzel Bir Süpriz Bu Böyle

2008-06-29T17:07:00.002-07:00

Nilgün, Mart ayının bu garip gününde, hayat bildiğini okuyarak akıp gidiyorken, sabah perdelerini açınca çok hoş bir sürprizle karşılaştı. Heyecanlandı birden! Gözleri çocuklar gibi güldü, afacan bir yıldız belirdi gözbebeklerinin tam ortasında. „Şükürler olsun“, dedi yarı sevinçli; çünkü çok uzun zamandır bu anı bekliyordu. Ve işte artik umudunun tükendiği bir zamanda beklenmedik şey gelmişti.

Başka hiç bir şey düşünmemeye çalışarak lapa lapa yağan kari seyretti uzunca. Kış mevsimini soğuklardan dolayı aslında sevmediğini söyledi kendine. Ama kari seviyordu. Ve bu uzun, buzlu ayaz kış günlerinden sonra böyle bir güzelliğe tanık olmak onu aylardan beri gülümseten tek şey olmuştu. İçinde yasama dair sevinç ve heyecan kıpırtıları yaratan yegâne olay bu olmuştu.

Nilgün bir süre sonra düşünmek istemediği konulara doğru kaydığını hissetti. Karın böyle güzel yağması, sıcacık evinin penceresinden bu romantik manzarayı seyretmesi onu eski, güzel ama artık canını çok acıtan anılara götürmüstü.

“Onunla telefonda konuşuyordum..” dedi kendi kendine. „Manzaranın güzelliğinden bahsetmiştim. İkimiz de çok heyecanlıydık!“
Kalbinin melodisi yine onu ve aşkını bembeyaz ağaçlarla cebrili orman yoluna götürmüştü.
Şimdi hayalindeki tabloya kar yağıyordu. Yüzünde içindeki mutluluğun sıcaklığını yansıtan bir tebessüm oluştu.

Hayallere giden yol nasıl bir kir bahçesi tazeliğindeyse ve huzurluysa; dönüsü de dikenlerle dolu bir dar geçittir adeta. Mutlaka dönülmesi gereken bu yol insana o kadar acı çektirir ki, her seferinde yemin ettirir bir daha hayal dünyasına adim atmamaya. Ama acı çabuk unutulur. Bir kaç dakikalık meltem akıtmak için ruhuna insan, ayni yola bir kez daha girer; -dönüşte gözyaşlarıyla birlikte.

Nilgün bu tabloyu artık kendisinin oluşturamadığını farketti, etrafına bakındı ve gördü- sanki ikisi cam fanusta birbirine sarılmış iki mutlu sevgili, sallayınca beyaz, karı andıran pulcuklar sevgililerin üzerine yağıyor. Onlar hallerinden çok memnunlar. O ise hayatının en değerli varlığıyla artik bu tabloda bir daha buluşamayacağını hatırlayınca perdeleri kapattı.

Sevinmek istiyordu, sevinemiyordu. Hep yarıda kalan bir şeyler oluyordu.
Artik yağan kari bile görmek istemiyordu!
O, „yaşamak güzel“ dedirten kar yağışı artik bir şey ifade etmiyordu.

Sevinçle hüzün arasında hissedilen bir duygu..
Buruk bir acı!
Lokmaları boğaza dizen bir düşünce!
Özlemle, yalvarırcasına akan gözyaşları…

Nilgün bir daha perdeleri açmaya cesaret edebilecek mi bir gün?

Hiç insan kalbinin ağırlığını hisseder mi? Nilgün eliyle kalbine bastırarak mutfağa yöneldi. Çaresizdi.. Çay koydu ocağa ve olduğu yere oturdu.
Hissizdi artik. On dakika önce gülen gözleri simdi donuklaşmış, bomboş bakıyordu etrafına; hedefsizce..
Ne yapacağını bilmiyordu. Ağlasa mıydı, günlük hayatına mı dönseydi, kitabını alıp herşeyi unutsa mıydı?! Düşünemiyor, karar veremiyor, ağlayamıyor, yani hissedemiyordu.
Ama Nilgün şaşkındı, suskundu. Hayata karşı söyleyecek tek söz bulamıyordu.
Çünkü Nilgün acının doruğa ulaştığı andaydı..

I’ve lost my heart in Heidelberg..?

2008-06-29T17:07:00.001-07:00

Heidelberg..

Dünya üzerindeki en güzel şehirlerden biri..

Tarihi yapıtları, ormanların mevsime göre rengarenk boyadığı tepeleri, iki tepeyi adeta ayırırmışçasına şehrin ortasından akıp giden nehri, meşhur köprüsü, cafeleri, ilginç insanları (sanki Guinness’in ünlüleri burada toplanmış!), hele de eski şehirde gördüğüm nostaljik ev manzaralarıyla asfalt nedir bilmeyen ve hala var olduğuna sevindiğim tas sokaklar beni bu şehre bağlıyor.

Sanki bu sokaklar hala eski insancıl ilişkileri barındırıyormuş gibi sıcacık gülümsüyorlar bana.
Ama eminim ki, hiç görmediğim kadar aşık olduğum İstanbul kendine öz manzaralarıyla daha fazlasını hissettirir; bana kucak açardı. (Bülbülü altın kafese koymuşlar, ille vatanim demiş; dersem anlarsınız herhalde.)

Ben yine de bu şehrin güzelliğini yasamaya çalışıyorum. Karamsar değil, negatif ruhlu hiç değilim; sadece hayata bakış açım farklı, yaşadıklarım ve yüreğim farklı; belki de bana özgü demek daha yerinde olur.
Canım’dan sonra da iste hissetmeye çalışıyorum. Bu kez “buraları seninle gezeceğim; bu kaleden seninle sarılarak seyredeceğiz Heidelberg’i” diyebileceğim kimse yok telefonun diğer ucunda.
Tepe püfür püfür esip üşütüyor o ayrı; ama artik eskiden içimi inceden ısıtan hayaller bile üşütüyor beni…

İçimden Heidelberg’le konuşuyorum: ‘Başımı yaslasam göğsüne..? Sen kabul eder misin beni ey güzel şehir?’
Diyebilir miyim? Bunu isteyebilir miyim? En önemlisi o kabul eder mi? Alışkın olduğu insanlığa yabancı olan ben’i dost kabul eder mi? Sırlarımı kaleye saklar, hüzünlerimi nehrine atıp beni hafifletir mi?

Aslında o kadar farklı insani almış ki Heidelberg; aklınıza en gelmeyecek insan manzaraları bile mevcut o sokaklarda. Ludwig IV. der Sanftmütige, Carl Bosch, ünlü sosyolog Max Weber, rapçi Kool Savaş’tan tutun, Charles de Gaulle, Goethe gibi kimselere misafirperverliğini göstermiş, caddelerine Doğu ve İslam kültüründen İkbal gibi şahısların isimlerini vermekte çekinmemiş; hoşgörülü, zengin ve olgun bir şehir.. Yani en bilgininden, meşhuruna ve delisine kadar çok şey görmüş; bir de benim hassasiyetime ve acıma tanık olsun, ne farkeder?

Garip olansa istediğim halde onda bir teselli bulamamam! Sanırım her gurbetçi gibi ben de yabancı olmanın, kendimi bir yere ait hissedememenin sancısını çekiyorum.

Bir yandan Vesely’in “I’ve lost my heart in Heidelberg” ini mırıldanıyor, diğer yandan önüme nedensizce koyulan (ya da koyduğum?) şartlanmışlık engelleri neşemi tamamlamama izin vermiyorlar.
Nedir bu ruh hapsetmeler? Nedir bu tutuculuk?
İtiraf etmeliyim ki, kendini dünyanın merkezinde hisseden insanlara imreniyorum. Öyle olabilmeyi istiyorum belki de; çünkü hayatta en çok hedefe ulasan onlardan çıkıyor. En çok gerçek ya da rol icabı mutlu olan yine onlar.
(Mutlu olduğunu gösterebilmek bile ayrı bir takdir gerektiren marifet!)

…

Söz yine dönüp dolaşıp ’sana’ geliyor..
Heidelberg’i yazacağım dedim; hemen karıştın satırlarıma. Sen de haklisin.. O kadar çok yaşanmışlık (ve yaşanamamışlığın hüznü) var ki, seni artik bir şeyden ayrı düşünebilmem imkânsız.
Ancak simdi görebiliyorum sende nasıl kaybolduğumu!
Kendimi bulmama da ancak sen yardim edebilirsin. Yetmiyor; ne şehirler, ne kitaplar, ne şarkılar.. Duada bile şifa bulamıyorum, çünkü orda bile varsın..

Belki de Heidelberg şahit olmamalı ağladığıma..

Bahar geliyor.. Belki de senin gözlerine baktığımda parlayan yıldızlarımı görüp te yeşillenmeli Heidelberg..

Belki de bu mevsim yeni bir başlangıca Heidelberg’in romantizmi start vermeli..

Seninle Heidelberg’in taş sokaklarında karşılıklı kahve içtiğimizi düşlemeyi çok özledim…

Zahir Beni Bırakmıyor Sen Terk Etsen Bile

2008-06-29T17:06:00.001-07:00

Bugün yine çok özlüyorum seni..

Nereye baksam seni görüyor, Züleyha gibi tam konuşacakken ismin dilimin ucuna geliyor. Çok korkuyorum bir gün kendimi kontrol edememekten! Ama neden ben de bilmiyorum.. Seni bu kadar derin severken başkalarına söz konusu olmak, aşk yüzünden aşağılanmak beni incitmemeli!

Zahir adlı bir kitap okumuştum. Kısmen satırlarında kendimi, seni ve aşkımızı bulduğum.

Zahir..

Tam da yerine oturmuş bir kelime!
Tam da zamanında karşıma çıkıyor! Bu da mı tesadüf.. ya da basit bir rastlantı? Yoksa beynimin oyunları mı?
İfade edilemeyenleri, söylemeye fırsat bulunamayanları bir anda nasıl da anlatıveriyor!

Zahir..

Sen de benim Zahir’im mi oldun şimdi?

Beraberken tatlı bir heyecan, eşsiz bir macera iken terkedişinden sonra hep inkar etmeye çalışıp durduğum ama kaçamayıp artık pes ettiğim acı ve ıztırap dolu bir hayata dönüştü Zahir..

Geçmişte yaşamamalı, hep ileriye dönük, sevginin enerjisini başkalarına da ileterek hayata devam etmeli diyorlar.
Fakat o bir kere Zahir oldum mu, geçmiş olmaktan çıkıyor ve dünümü, bugünümü, yarınımı kaplıyor.
Ne yapmalı, nereye gitmeli, kimlerle avunmalı, nasıl kaçmalı?
Olmuyor.. Kaçtığın anda ensenden buz gibi yakalayıveriyor Zahir seni.
Anısı sıcak, güzel ama artık başkalarını ısıtıyor. Bunu düşündükce daha çok üşüyorum. Düşünmek istemesem de aklımdan çıkmıyor bu kareler. Gecenin üçü, ya da sabah uyandığımda.. anında hücum ediyorlar üzerime ve ben ne yapacağımı şaşırıyorum.
Seni düşünmemeye bir çare var mı?

Gittikçe daha çok korkuyorum senden..

The Sound of Silence

2008-06-29T17:05:00.002-07:00

Gece yine sessiz ve karanlık; bana tavır alıyor, yalnızlığımı yüzüme vuruyor. Ne çirkinlikler gözümün önünde seyrediyor şu sıkıntılı gece vaktinde.. İnsanın aklının alamadığı şeyler.. adilikler.. sadakatsizlikler.. aci ihanetler.. vicdansızlıklar.. İnsanın yaşamaya gücü, tahammülü kalmıyor. Yüreğinizin kırılması bir yana, insanların insafsızlıklarına şahit olduğunuzda hisleriniz tamamen karışıyor. Böyle bir dünyada yaşamaya korkuyorsunuz. Geleceğinizi düşünerek yılların nasıl geçeceğini bilemiyorsunuz. Kime güveneceğinizi kestiremiyor; hatta canınız, cananınız olan kimseden bile bir şeyler beklemekte tereddüt ediyorsunuz. Meğer ne çok insan maske takıyormuş bu hayatta. Takmayanların varlığına inanıyorum, bu konuda inancımı yitirmeyeceğim. Çünkü ben varım saf ve dürüst olan, sözüne sadık olan.. Ama yara alıyorum.. çünkü yakınımdakilerin iyi niyetli olduğunu düşünüyor, aldanıyorum. Belki hayatta en az benim kadar açık sözlü birisine hiç rastlayamayacağım. Aslında bundan sonra kendimi hiç bir zaman bırakmayacağım. Gerçekten iyi niyetli insanlar bana yaklaşsalar bile..

Yalnızlığıma gömülmek istiyorum. Sadece ama sadece Yaradanım’a layık bir kul olarak gitmek istiyorum bu dünyadan. En kısa zamanda.. Hayat aslında bir çok insanın dediği gibi herşeye rağmen yaşamaya değer değil! İnsan bir kez vurguna uğruyor ve bu vurgunda maddi olanı yeniden yapılandırmak mümkün ama eski düzen hiç bir zaman tıpkı eskisi gibi devam etmiyor. İşte hayata devam ediyorsunuz, okulunuza, işinize devam ediyor, başarılar gösteriyor; ailenizle, arkadaşlarınızla gülmeye devam ediyorsunuz, yani yaşıyorsunuz bir şekilde ama ruhu yeniden yapılandırmak mümkün değil. Yediğıiniz darbenin ağırlığına bağlı olarak toparlayabiliyorsunuz dağılan parçaları belki ama ya tuzla buz olmuşsa yüreğiniz? Ya parçalari değil toparlamak, bulmak mümkün değilse? Böyle bir şey olur mu demeyin, oluyor..
Siz neyi yanlış yaptığınızı düşünmeye durun, kafanızı çatlatın bunun için; gerçekte tek hatanız iyi niyetiniz olmuş oluyor. Söyleyecek çok şey var.. Gözlerim ufka takılınca nefessiz kalıyor konuşamıyorum ama.. Ne diyeceğimi, ne düşüneceğimi şaşırıyorum.
Hayat, sen ne çelişkili bir şeysin böyle..

Nilgün'ün Defterinden

2008-06-29T17:05:00.001-07:00

Burası çok soğuk.. Üşüyorum ve yalnızım. Yanımda son bir mum ve üzerimde beni bırakıp giderken gördüğün ‘o elbise’ var. Benim ne kadar hassas olduğumu bilirsin.. Yine zayıf bedenimin soğuğa ne denli duyarlı olduğunu da bilirsin..

Sanki bu sabah bir kuş gördüm. Bahar ayının ilk müjdecisi mi acaba diye düşünüyordum ki, benim diyarımda hala herşeyin buzdan olduğunu farkettim. Bir anlık o ilkbaharın, yeniden doğmanın, kuş cıvıltılarının, papatyaların hayaline dalamadım bile. Ne zaman güzel bir şey görsem, sevincimi buzdan bir bıçak kesiyor. Sen geliyorsun aklıma.. Herşey o kadar sen olmuş ki.. ben o kadar sen olmuşum ki…

Ve sen gittin.. Ama terkediyorum derken beni de beraberinde götürdün. Belki yeni diyarlara göç ederken yanında götürdüğün beni bir köşeye ya da çöpe attın. Artık ben, ben değilim işte.

Üzülüyorum.. Hem de tarifsiz bir şekilde. Bazen dayanamayacağımı hissediyorum. Yalnızlık mahvedici.. İşte diyorum ya.. bir senin anını taşıyan elbisem, bir de hayatta kalabilmek için sönmemesine çabaladığım mum var. Hiç bir ümidim yok! Geleceğini sanmıyorum, biliyor musun? Bana bir daha el uzatacağını.. Haklısın üstelik….

Ama.. Düşündükçe titriyor bedenim. Ne söyleyeceğimi bilemiyorum onca söylenmemişlik içinde. İçimden “yine de yapmasan olmaz mı?”, diye adeta yalvarıyorum, hepsi o. Elimden hiç bir şey gelmiyor. Oturup gökyüzünün gece berraklığında başkasını nasıl mutlu ettiğini izliyorum. Ona gülümseyişini görüyorum. Ve beni en ufak mimiğinde bile mahvettiğini hissediyorum.
Sen bunu hiç yaşadın mı? Yaşamadın! Diri diri kızgın kumlara gömülmek gibi acı çektiren bir an! Umarım benden sonra da kimse ihanet etmez sana. Bu acıyla imtihan olmak çok ağır gelir sana. Sen çabuk kırılırsın, bilirim..

Yine de.. Herşeye rağmen kızamıyorum sana! Haklısın çünkü! Çünkü bana hayatını adamak, benimle uğraşmak, benimle yaşlanmak zorunda değilsin. Benim için bir şey yapmak istemiyorsun çünkü. Haklı ya da haksız; suçlu sensin ya da benim.. Bilmiyorum.. Herşeye rağmen seni sonsuz bir aşkla sevdiğimi ve seveceğimi biliyorum sadece.

Yüreğimi karabasanlar sardığında bazen, yine hakkım değil, biliyorum ama.., herşeye rağmen senin için de.. yine de olmaz mı.. yeniden?.. diye sormak istiyorum. Kalbimden bu kelimeler mahcupça geçiyor, başım yere eğiliyor ve sözcükler kayboluyor işte bir yerlerde.
Ya da ben öyle sanıyorum. Beni duyan birisi var çünkü. O ki, beni duyup bana seni vermişti. Şimdi yine duyuyor beni. Utanıyorum ama O’na tutunuyorum. Gidecek baska kapım yok çünkü, beni anlayan da.. Ne annem, ne yarim, ne bir dostum..
Ben O’nun kuluyum ve O beni benden bile iyi tanıyor. Hissettiklerimin ağırlığını biliyor.. Ama bunlara dayanabileceğimi de.. Çünkü O hiç kimseye taşıyamayacağı yük vermiyor.

Dualarımda hep O’na sığınır, yalnız bu dünyada da sarılacak bir suretini isterdim. Rabbim seni çok seviyorum ama acizim, zayıfım; gerçekten sarılacak bir parçana ihtiyacım var..

Ve işte sonrasında sen vardın hayatımın… 23 Aralık gecesine kadar..

Sıkı bir yağmur yağsa şimdi. Beni de oluklarından akıtsa. Sonra denize karışsam.. eğer O beni çağırırsa…
Yalnızım uçurum kıyısında, hayat ve ölüm arasında. Tüm hayatım akıp geçiyor ayaklarımın altında!..
Daha kaç vücut gerekli benim seni unutmama?

Şimdi kalkmalıyım.. Akşam namazı vakti..

Başını Örten Bir Kızın Yüreğinden

2008-06-29T17:04:00.003-07:00

Son zamanlarda gündemi saran başörtüsü meselesi gün geçtikçe haberlerde, çeşitli tartışma platformlarında ne kadar da traji-komik bir halde sunulmaya başlandı..

Bir yanda özgürlük haklarını savunanlar, diğer yanda ateşli laikçi savunmalar, öte yanda hukuk ve yasa kitaplarını tabir-i caizse tefsir edenler.. Hatta özgürlük kavramı bile iki zıt kutup tarafından savunulmaya (tartışılmaya) başlandı. Bu kez bir köşede herkes istediğini yapmakta özgürdür diyenler, diğer köşede asıl özgürlük açmaktadir diye “diretenler” sahne alıyorlar; ortada da kutsal kitabımız Kur’an duruyor. Herkes parmağıyla O’nu göstererek savunduğu teze açıklama getiriyor; ya da getirme çabasıyla çırpınıyor.

Başta olayın sunulmasını dramatik olarak ifade etmiştim. Bunun bir çok boyutu olmakla birlikte, en önemlisi şahsımca kökü esaslı bir İslamiyet’e dayanan ataların çocukları olarak aynı topraklarda kutuplaşmaya adım atmış olmamızdır ve karşı tarafların adeta birbirine düşürülerek ortaya nefret ve öfke tohumları atılmış olmasıdır.
Düşünce farklılıkları aynı ortam içerisinde sınırlarını aşmayacak halde korunduğu vakit doğal olduğu gibi gereklidir de. Fakat en kötüsü ve tehlikelisi, bir grup insanın adeta kendisinin, atalarının, halkının dininden utanç duyacak hale gelip, ona savaş açmasıdır diye düşünüyorum. Ne gariptir ki, bu insanlar İslam’ı yaşayan kimselere düşman muamelesi yapıp saldırmalarına rağmen herkesin gözü önünde “Ben de Müslüman’ım” demekten çekinmiyorlar. Yüce Kitab’ın münafık olarak adlandırdığı kesim bu mudur acaba?

Şimdilerde yeni trendi ise bu grubun “Kuran’da başörtüsü yoktur” tartışması oluşturuyor. Yüzyıllardır nice alimlerin tefsirlerinden geçmiş olan konu birden paranoyakça ortaya çıkarılıyor. Aslına bakarsanız, onlar da haklı. ‘Müslüman’, Kuran’da olan bir şeyi inkar edemez. Onlar da etmiyorlar zaten. Sadece ve sadece tezlerine göre yeniden imar ediyorlar bazı ayet ve yorumları. Zengin ve sosyete camiasına yaranmaya calışmak için kafasına göre fetva veren hocalar (?) da işin garip cilvesi.. Acaba bin küsür yıldır gelip geçmiş alimlerin gözünden mi kaçmıştı kadınların başlarını örtme tarzı? Yoksa bizimkiler yine iş dine dayalı bir meseleye gelince kelime oyunu mu oynamaya başladılar?
Güzel Türkiye’miz, Türk insanımız Müslüman olduğu için mi ilerleyemedi yoksa modernleşebilmek için önce Müslümanliği bertaraf etmek gerektiğine inanıp bunun için kafa çatlatmaktan mı? Ben ikincisini seçiyorum. Ya siz?

Geçenlerde bir televizyon programında tanık olmak zorunda kaldığım bir sahneyi anlatmadan geçemeyeceğim. Söz konusu programda elit tabakadan dört şahıs, içinde dindar, çağdaş, Atatürkçü, liberal, tarafsız ama hepsi de genç olan üniversitelilerle ‘ne olacak bu ülkenin hali?’ diye tartışıyorlardı. Tartışma esnasında söz alan kendini koyu laikçi olarak belli eden bir genç bayan hararetle şapkasının altından “eğer mini etek giydi diye kızların bacaklarına kezzap dökülüyorsa, ben de o zaman alır o kezzabı onların başörtülerini çıkarır kafalarına dökerim” deyince neye uğradığımı şaşırdım (kafama kezzap döküldü sandım!!). O an cok acı bir tablo olarak göründü bana. Aynı cinsiyeti, aynı jenerasyonu ve toprakları paylaşan birisinin bu derece kinini kusması, üstelik kezzap meselesi kadınlardan değil, haddini bilmez erkeklerin marifetinden çıkmasına rağmen bunun cezasını çeken yine (başörtülü) kadınlar olması hem şaşırtıcı, hem komik, hem de üzücüydü. Güleyim mi, ağlayayım mı derdi yani.. İnsan öfkesine yenilince nasıl cahilleşiyor değil mi? O an aklıma ilk gelen bu gencin beynine kimlerin nasıl otorite kurmuş olduğuydu.

Yani özetle bu konuda boş yere optimist olup hayallere dalmak mantıksız! Çünkü önemli ve büyük bazı insanlar halkın sesini duymazdan geliyorlar ve inadına gerçekleri saklamaya çalışıyorlar. E gaza gelenler de yok değil! Hiç sevmemişimdir gaza gelenleri.. mitinglerde birisinin önderlik ettiği sloganlarla coşanları.. Bana bu manzaralar hep kurtla kuzu felsefesini hatırlatıyor.

Yönetiliyoruz! Bence herkes şimdiye kadar inandığı doğruları gözden geçirmek zorunda.
Kayıtsız, şartsız inanılacak ve hiç değişmeyecek olan tek hakikat vardır, ki o da Kuran’dır. Kim ne yaparsa yapsın Allah’ın nuru insanlığın püf’üyle sönecek gibi de değil.

Ekrem Bey’in de dediği gibi.. Bizim haddimize değil, kim olarak konuşuyoruz ama yüreğimizden oturup şu meseleyi bizzat başörtülü bayanların makamına inerek oturup konuşulmasını isterdik..

Masumiyet

2008-06-29T17:04:00.001-07:00

Neydi masumiyet? Herkeste var olabilir miydi acaba bu kutsal özellik?
Masumiyeti nerede aramalıyım, kimde aramak doğru olur diye düşündüm bu yazıya başlarken. Yürekte miydi masumiyet, yoksa yüzlerde mi, ya da davranışlar mıydı masumiyeti taşıyan?..
Gözümü her çevirdiğim yerde onu aradım.
Minik bir çocuğun gözlerindeki parıltı ve çaresizlik miydi masumiyet; yoksa yine o çocuğun hırçınlığında da arayabilir miydim onu?
Şüphesiz her bebek masum ve günahsız doğuyor. Ya hırçınlığı? Ya çocuğumuz kötü bir söz söylese, bize vursa? Yine de masum muydu o çocuk? Evet dedim kendi kendime. Çünkü çocuk tüm kötülüklerden özde habersizdi; gerçekte ne yaptığının farkında değildi. İşte böylece her masumiyetin bir gün büyük ve önemli (!) insanlar tarafından bozulduğunu keşfettim.Peki ne zaman bozuluyordu masumiyet? Bir çocuk ne zaman artık masum sayılmıyordu? Ya o masumiyeti bir gelinin beyazlar içindeki halinde de arayabilir miydim? Utangaç, çekingen, ürkek tavırlarıyla o da masum sayılır mıydı? Duvağını açıp bir elini beline, diğerini onun eline koyup ta gözlerine baktığında ne görüyordu bir erkek gelininin yüz ifadesinde? Ne hissediyordu?

Ya da yalnız ve terkedilmiş bir insan? Kendi yaptığı hatalardan dolayı bu duruma düşmüş bir insan.. genç ya da yaşlı bir kadın ve ya erkek. O da masum muydu biraz? Kendi düşen gerçekten ağlamaz mıydı? Ya da ağlamamalı mıydı? Ya canı acıdığı için ağlıyorsa.. Ona acımamalı, el uzatmamalı mıydı?

Bir anne-baba evladı onları ezip geçtiğinde ne kadar yara alır, empati kurup anlamaya çalışıyorum ama düşüncelerim ve hislerim tahmin kutusuna takılıp kalıyorlar. Peki onca yara almasına rağmen af dilediğinde anne-babaya evladını bağrına bastıran ne? Merhamet, şefkat, ya da sevgiden başka bir şey olmalı!

Ya da sevdiği erkek tarafından gururu ezilen, bir gün gelip te istenmeyen konuma düşen kadını düşünün.. Gururdan çekip giden kadın da, gururunu çiğneyip kalan ve yalvaran kadın da aynı durumda aslında. Bir kadın ne kadar güçlü görünürse görünsün, kendisini kolları arasına alan erkeğe hayatını adayabiliyor. Şimdi bu mantıksızlık mı, basitlik mi, kara sevda mı, yoksa çaresizlik ya da korkmak mı?
Elinde ekonomik özgürlüğüne kadar herşeyi olan kadına aldığı yaralara rağmen bu ağır yükü sırtlanıp ta yuvasını kurtarma çabasını veren ne? Vefa ya da sadakat mi?

Peki yaptığımız onca zulme rağmen, O’nu resmen inkar etmemize, kötülememize, ya da gerektiği gibi inanmamamıza, günde şükür için bir saatimizi ayıramamıza ve aslında O’na ait olan herşeyi haksızca sahiplenip sömürmemize karşın bir tevbeyle bizi Rabbimiz niçin affediyor? Tabir-i caizse bağrına basıyor ve kullarını sevmeye devam ediyor? Şüphesiz, O en şefkatli, en merhametli, en çok bağışlayan, en yücedir. Bize kendinden vermiş olduğu bu özelliklerin cüzi bir kısmı bulunmasına rağmen Allah insana başka bir özellik daha koymuş…

İsmini henüz bilmiyorum ama kendinde bu karakteri geliştiren bir kimse kendini bu dünyada saf, sözümona enayi görse de Allah katında yüceldikçe yüceliyor şüphesiz!
Lütfen şunu bir düşünün: Allah meleklere Adem’e secde etmesini (haşa) boşuna emretmedi!! Ve düşünün.. Melekler saf ve günahsız olmalarına rağmen biz onlara değil, onlar bizi temsilen bulunan Adem önünde eğildiler.

Hayata bu felsefeyle yaklaşabilseydik gerçekten huzurlu bir dünyada yaşayabilirdik. Bunun yerine çoğumuz kendimize yapılan haksızlıklar, bize verilen acılar karşısında intikami, sevmemeyi, hatta abartarak kin ve nefret duymayı, savaşı seçtik. Bize yapılanı başkalarına reva gördük. Sabretmeyi unuttuk. Olayları ilahi çerçevede değerlendirmektense içimizde alıp verdik ve öyle aldık kararlarımızı.
Çok zor ve ağır bir anda başkasına değil kendimize verdik önceliği. Kimimiz ardına bile bakmadan hayata devam etti.. ama kaybetti.. Kimimiz yıkıldı, çok incindim dedi.. ve gitmeyi tercih etti, kaybetti..

Böylece kendimizi, hayatımızı, sevdiklerimizi, sevincimizi, en önemlisi desteğimizi kaybettik..

Yalnız yaşadıklarından ders alıp özgürlüğü, hayata başka yerlerde, başkalarıyla yaşamakta gören değil de sıkıntılarının varlığıyla, onları saklamaya çalışmadan, yaşamayı kabul eden kimse kazandı! Özgürlük en göreceli kavram.. Onun hakkında yazmaya cesaret edemiyorum..

Güneşi Beklerken

2008-06-29T17:03:00.000-07:00

Yine bir kış gecesi… Uzun, soğuk, yabancı.. Ürpertiyordu kadını. Yabancıydı evet!. Kendini hep yaza ait hissetmisti. Hiç görmediği halde tenine deniz kokusu bulaşmış, saçlarına okyanus rüzgarı değmiş, ayaklarına kumlar bulaşmış, yüreği güneşin sıcağıyla ısınmış; mavi, kelebekli, tül elbiseli kadındı o.. Seviyordu işte yazı. Serin denizi, sessiz kumsalları, gökyüzünün mavi, turkuaz, kızıl ve beyaz benekli kara renklerini seviyordu. Bir yaz kadınıydı o! Meltemle sohbet etmeyi seven..

Kış, kış öncesi ve kış sonrası derken hiç bitmez görünürdü bu mevsim. Ve aslında kadının yüreğını buz tutturan, gözlerini bulutlandıran suçlu tabiatın doğal denge akışında dönegelen kış değil, insanın içindeki, yüreğinin taa derininde yaşadığı sıcaklığın olmamasıydı. O kıvılcım herkeste doğuştan vardı ve başka gönüllerle sürtüşse ondan hemen bir alev oluşurdu. Asıl mesele ateş yanıyorken onu içte tutabilmekti yalnız.. her ne kadar yakan ve söndüren hep başka insanlar olsa da..

O öyle bir alevdir ki, insanın içini ısıtan; kimileri için ana sevgisi, kimine aşk, kimine hayat sevinci olur çıkar. Kış bambaşka görünür bu yüreklere. Kar diz boyu dahi olsa içinde görülecek ne güzellikler saklıdır! İşte.. kimi için adam gibi yapılabilecek kardanadamlar var o karın içinde, kimi için romantik manzaralar, kimi için de şükür kaynağıdır; çünkü Rabb’inden ne gelse morali bozulmaz.

Yeter ki kaybetmeyin bir gün o ışığı, o alevi içinizden! Birdenbire kendinizi nerede bulduğunuzu şaşırırsınız. İkinci bir kez asla yanmayacaktır çünkü ateş o denli..

O da, yani kendine maviye alisik olan yaz kadını yakıştırmasını yapan, ismi mavi renkli anlamina gelen Nilgün; öykünün tek ve başkahramanı, yüreğindeki ışığı söndürmüş, karanlıkta yol bulamaz hale gelmişti. Güneşin bir zaman ısıtıp aydınlattığı yürek şimdi karanlıkta kalmış, çaresizlikten bir mum yakmıstı…..

Mum.. Alevi titrek, güzel ama cüzi aydınlık veren, insanı aman sönmesin diye korkutan, nazik alevine el tuttuğumuz mum..
Kadın güneşe o kadar alışmıstı ki, güneş onu öylesine şımartmış, sinesinde okşamıstı ki, birden batıp gittiğinde ne yapacağını bilememişti. Bir mum yakmış, ne yapacağını bilememişti. Bir mum yakmış, söndürmüş; ardından bir tane daha.. bunu da bu kez başkası söndürmüş. Sırayla elinde tuttuğu mumları yakıp duruyordu; müsrifçe kullanıyordu onları..

Şaşkınlığı ve çaresizliği onu son mumu kullanmaya kadar getirdi nihayet ve kadın anladı ki artık ellerini kullanması gerekiyordu. Çünkü o mum da sönerse güneş bir daha doğana kadar karanlıkta kalacaktı. Ağlayacaktı.. Çaresiz oturup, hiç bir şey yapmadan sabahı bekleyecekti.. Ya da zoru seçip, pes etmeyip kalkıp el yordamıyla bir mum daha arayacaktı. Uzaklardan.. Yaşadığı, kendine kurduğu sevimli evinden çıkıp yabancı yerlerde, baska kapılarda mum soracaktı. Düşe kalka ilerleyecek, yaralar açılacaktı vücudunda ve her suratına kapatılan kapı istenmediğini tekrar tekrar yüzüne vurup, yürekteki yaraları da sızlatacaktı; bitkin bırakacaktı nazik bedenini.. Simdi bir gözyaşıyla son mumu da söndürerek pes etmek mi, yoksa başkalarına muhtaç yollara düşmek mi diye düşündü… Ve kadın böylece yüreğindeki mum ışığına odaklandı ve nereden bir rüzgar esecek olsa orayı korudu, kolladı. Nefesini bile tutmuş, o zayıf, çelimsiz mum ışığının kendine verdiği umudu seyrediyordu..

Elbette ki, hiç bir şey güneşin yerini tutmuyordu, tutamazdı ve yaz kadını ona herşeyden ve diğer herkesten daha cok alışıktı. Ama zaman ona güneşin batımının ardından bir gece, yalnız bir gece, olması zorunluluğunu kabul ettiriyordu.
Yüreği kırıktı ama sonuçta güneşten de gerçek ve mutlak ve sıcak başka bir şey daha vardı. İbrahim misali O’nu hatırladı ve güneşi ne kadar cok özlese ve sevse de bunun O’nun isteği olduğunu biliyordu.

Güneşi beklerken O’na doğru yöneldi…

Amaç

2008-06-29T17:02:00.000-07:00

Evrenin yaratılışının, insanların varoluşunun, birbirimizi sevmenin bile amacı olduğu gibi benim bu yazıyı yazışımın da bir amacı var. Hiç kimseye anlatılamayan, anlaşılmayan, belki de bilinmesi gereksiz olan o hisler içimde kalmaktan bıktığı içindir belki de. Ben de bilmiyorum. Gereksiz.. çünkü milyar yıllık evrende ben gelmiş geçmiş tüm hayatların noktası kadarım ancak. Henüz 21 senesini harcamış olarak bu milyarların, çekip gitmek istiyor yürek. Hayat her şeye rağmen yaşamaya değer midir gerçekten, bilmiyorum. Herkes öyle söylüyor ama ben öyle hissetmiyorum. Her insan hayatta zorluklarla karşılaşıyor, ama yine de hayata tutunmak için bir sebep arıyor kendine. Bir mana yaratıyor, öylesine, bazen mantıksız.. Ama bir sebep işte.. Bunun için yaşamalıyım diyor. Ben artık ne için yaşamalıyım bilmiyorum. Hayatımın manasi derler ya hani.. Buldum o manayi fakat kaybetmekten korktuğum için elimde öyle sıkmışım ki, aci cektirmişim o yüreğime uçmayı öğreten kuşa meğer.. gitmek istedi, tutamadım.. Özledim ama, hem de çok.. Dedim ki, göremedim kanadının yara aldığını. tersledi beni.. kovdu.. Yürek dedi ki, anla.. istemeden de olsa canı acıdı, gitmesi lazım.. Benim de hayatımın tek amacı artık onu beklemek galiba. Bu düşünceye alışacağım.

Yeşerdi Toprağım

2008-06-28T21:45:00.000-07:00

Sakın Gitme !.. Behdane ♥

Barış Akbalı

kalemkurusu